Lubicie, gdy autor bawi się z wami w kotka i myszkę, podsuwając nowe wskazówki, które co rusz obalają wasze typowanie? Ja tak, wtedy czuję prawdziwe, thrillerowskie emocje. W „Martwych imionach” pani Agnieszka Ewa Rybka zbijanie z tropu opanowała do perfekcji. Obstawanie przy jednym typie nigdy nie trwało długo. Oj, korciło, by podejrzeć zakończenie!
Lubię takie nieprzewidywalne thrillery. Do końca nie byłam pewna, kto zakopał ciała noworodków w ogrodzie Annemarie. Odnowienie relacji z rodziną i przyjaciółmi po długiej nieobecności kobiety jeszcze bardziej podkręciło atmosferę niepokoju. Każdy, kto miał klucze do domu Annemarie, był podejrzany. Kolejka potencjalnych sprawców, zamiast maleć rosła tak samo, jak moja fascynacja książką.
Oprócz wciągającej zagadki autorka porusza tematy, które wywołują szereg różnych emocji. Rodzina, małżeństwo, macierzyństwo, przyjaźń — wszystko to jest nam bliskie. Najgorzej jak to wszystko zaczyna się sypać. Wtedy ludzie robią rzeczy, o które by się nie podejrzewali. A „Martwe imiona” są takie świetne właśnie przez te podejrzenia. Nowe teorie rodzą się w głowie po każdym przeczytanym rozdziale. Dla mnie bomba!
Wiecie, co jeszcze było świetne? To, w jaki sposób prowadzona jest sprawa. Nie ma tu współczucia i klepania po plecach, a porządne śledztwo. Krótko i na temat. Powiem więcej — momentami jest ostro. Takie podejście stróżów prawa rodziło strach, szczególnie u Annemarie, która nie wiedziała, kto z jej bliskich jest mordercą i kogo ma się bać lub go chronić.
Gdyby na okładce nie było autora, to nie przypuszczałbym, że to polski thriller. Śmiało może konkurować z zagranicznymi. Holenderska lokalizacja, odważne i niebanalne tematy oraz świetna zwodnicza fabuła sprawiają, że to książka godna polecenia. Jestem pod wrażeniem i polecam, szczególnie miłośnikom fascynujących thrillerów.
Moja ocena: 9/10.
Współpraca barterowa z @filiamrocznastrona.
Dodaj komentarz